Creativiteit was altijd al mijn natuurlijke taal. Als kind tekende, schilderde, schreef, zong en danste ik alsof het de normaalste zaak van de wereld was.

Toch verloor die creatieve stroom als jongvolwassene zijn plek, nadat mijn gevoelige aard botste met de druk van mijn ‘Grafische Vormgeving’ opleiding bij Sint-Lucas Antwerpen. In communicatiestudies -en later in een carrière als communicatiespecialist en brand manager- vond mijn innerlijke kunstenaar toch manieren om te ademen, in vormgeving, in concepten, in alles wat ik visueel kon laten spreken.

Tijdens de coronaperiode kwam de burn-out. Een harde stop, maar ook een noodzakelijke opening. The Artist’s Way (Julia Cameron) liet me inzien hoe lang ik een schaduwkunstenaar was geweest. Via LaboArte, Vedic Art en intuïtieve methodieken vond ik opnieuw toegang tot mijn creatieve vuur. Masterclasses, mentorschap en een groeiende artistieke praktijk hielpen me mijn eigen beeldtaal te ontwikkelen — een mengeling van academische basis en intuïtieve, experimentele technieken.